روزنامه‌های تهران: از امیدواری ها به توافق کاسته شده

روزنامه‌های اول هفته تهران در برخورد با اخباری که درباره فعالیت‌های هسته ای ایران و توافق این کشور با کشورهای پنج به اضافه یک منتشر شده است، در مقالات خود کمتر امیدوار ظاهر شده اند. خشک شدن دوباره زاینده رود، آتش سوزی در جنگل‌های لرستان و نومیدی خبرنگاران در روزی که به نام آن هاست از جمله دیگر مطالب این روزنامه هاست.

شهروند در گزارش اصلی خود با عنوان ماهی ها در خاک می میرند نوشته: زندگی بار دیگر از زاینده رود خداحافظی کرد. چندماه پس از آن‌که اصفهانی‌ها شب را تا صبح کنار زاینده‌رود بیدار نشستند تا جاری شدن آب در بستر ترک خورده‌اش را جشن بگیرند و به آن زنده رود بگویند، بار دیگر زندگی از زاینده‌رود خداحافظی کرد. تنها در برخی قسمت‌های رودخانه اندک آبی باقی مانده.

به نوشته این گزارش: در روزهای گذشته، اصفهانی‌ها به کمک رودخانه آمده‌اند تا زیستمندان زاینده‌رود را نجات دهند و ماهیانی که در ماندآب‌های کوچک رودخانه گیر کرده، را بر می‌دارند تا زندگی دوباره به آنها بخشیده باشند.«سراسر شهر همین وضع را دارد. بخش‌های مختلف رودخانه خشک شده و در برخی بخش‌ها هم کمی آب مانده که ماهیانی که هنوز زنده مانده‌اند در این ماندآب‌ها گیر افتاده‌اند.» اینها را مدیر روابط عمومی حفاظت محیط‌زیست اصفهان درباره وضع زاینده‌رود و ماهیانی می‌گوید که در بستر رو به خشکی آن درحال تلف شدن هستند.

همین مقام به شهروند گفته: «برای نجات ماهی‌ها فراخوان داده‌ایم تا مردم و دوستداران محیط‌زیست برای نجات ماهی‌های باقی‌مانده که هنوز در ماندآب‌ها زنده مانده‌اند، کمک کنند تا این ماهی‌ها از بستر رودخانه جمع‌آوری شوند، زیرا این ماهی‌ها حق حیات دارند. بر همین اساس از مردم دعوت کرده‌ایم تا در پل مارنان جمع شوند و به جمع‌آوری ماهی‌هایی که زنده مانده‌اند، کمک کنند.»

ضمانت بین‌المللی و آب رفتن موافقان

علیرضا سلطانی در <link type="page"><caption> شهروند </caption><url href="http://shahrvand-newspaper.ir/news:nomobile/main/39535/ضمانت-بین%E2%80%8C المللی-برای-یک-توافق-تاریخی-" platform="highweb"/></link>با بررسی بخش‌های حقوق توافق هسته ای ایران و کشورهای پنج به اضافه یک نوشته: توافق هسته‌ای، صرفا توافقی بین ایران و ١+٥ نیست چراکه اولا محصول یک فرآیند بین‌المللی است و ثانیا آثار و نتایج آن محدود به طرفین اسمی توافق نمی‌باشد بلکه دستاوردهای عظیمی برای نظام بین‌الملل در پی دارد. این توافق به اعتراف موافق و مخالف، نقطه عطفی در تاریخ روابط بین‌الملل است.

به نوشته این مقاله: استقبال کشورها، دولت‌ها و بازیگران سیاسی و اقتصادی دیگر از این توافق و تلاش برای نهایی کردن آن گواه این مسأله است. نظام بین‌المللی به‌طور قطع مایل نیست این دستاورد بزرگ را از دست بدهد یا آن را شکست‌خورده ببیند. شکست این دستاورد، به‌طور قطع هزینه‌های به مراتب سنگین‌تری را به نظام بین‌المللی تحمیل خواهد کرد که جبران آن به آسانی نخواهد بود. شکست این توافق، شکست دیپلماسی و گفت‌ وگو نه فقط برای طرفین بلکه برای کل جهان خواهد بود که آثار آن برای دهه‌ها باقی خواهد ماند.

مقاله شهروند نتیجه گیری کرده: اجماع بین‌المللی بر حراست و حمایت از این توافق و کمک به پیشبرد اهداف پیدا و پنهان آن است. این توافق صرفا روی دست ٧ کشور درگیر آن نیست بلکه همه کشورها به تناسب تاثیرگذاری و تاثیرپذیری گوشه‌ای از آن را بر دوش گرفته و به پیش می‌برند. این شرایط ناشی از شکل‌‌گیری یک طرز فکر مثبت در سطح بین‌المللی است و آن چیزی جز گرایش عمومی به گفت‌وگو و مفاهمه برای حل‌وفصل مشکلات و چالش‌ها نیست. اگرچه این احساس مسئولیت بین‌المللی در قبال توافق هسته‌‌ای، مطلق نیست اما باید روی آن حساب کرد و برای تقویت آن برنامه‌ریزی کرد.

روزنامه <link type="page"><caption> جوان </caption><url href="http://javanonline.ir/fa/news/731643/یاران-برجام-اوباما-در-امریكا-آب-می%E2%80%8Cروند" platform="highweb"/></link>اما در گزارش اصلی خود نوشته: تنها خروجی جلسه ۹۰ دقیقه‌ای یوكیو آمانو با نمایندگان كنگره امریكا، ژست بی‌طرفی آژانس در توافق هسته‌ای با ایران بود. بنابر روایت رسمی، نمایندگان كنگره امریكا در نشست روز پنج‌شنبه از مدیركل آژانس خواسته‌اند نسخه‌ای از توافق اخیر آژانس با ایران را در اختیار آنها قرار دهد ولی آمانو از پذیرفتن این درخواست خودداری كرده و گفته نمی‌تواند سند محرمانه‌ توافق با ایران بر سر نحوه بازرسی و دسترسی‌های آژانس به تأسیسات هسته‌ای ایران را در اختیار كنگره بگذارد.

به نوشته روزنامه سپاه پاسداران: این جملات كافی بود تا آمانو كه بارها از ایران به خاطر درز اطلاعات محرمانه مورد انتقاد قرار گرفته، وجهه خود را بازسازی كند ولی او بلافاصله بعد از ملاقات ۹۰ دقیقه‌ای اش، در گفت و گو با وال استریت ژورنال ادعا كرد ایران همچنان از دسترسی آژانس به دانشمندان هسته‌ای خودش خودداری می‌كند. آمانو گفته كه ایران تاكنون به بازرسان اجازه نداده به منظور بررسی اتهام‌های مربوط به برنامه‌های پنهان خود، با دانشمندان و افسران گفت‌وگو كنند.

جوان در گزارش خود افزوده: آمانو انگشت خود را روی یك مورد خاص گذاشته و گفته تهران هنوز موافقت نكرده است به آقای فخری زاده یا دیگر افسران نظامی ایران و دانشمندان هسته‌ای اجازه بدهد به آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در تكمیل تحقیقاتش كمك كنند، البته مدیركل آژانس گفته معتقد است آژانس حتی بدون دسترسی به پرسنل ارشد ایران نیز قادر است تحقیقاتش را تكمیل ‌كند ولی گفته: «ما هنوز نمی‌دانیم، اگر كسی به غیر از فخری زاده هم بتواند مسائل ما را روشن سازد از نظر ما ایرادی ندارد.»

حنیف غفاری در سرمقاله <link type="page"><caption> رسالت </caption><url href="http://www.resalat-news.com/Fa/?code=209107" platform="highweb"/></link>نوشته: از مجموع این داده‌های اولیه و قطعی این گونه برجام هسته ای چنین برمی آید: واقعه ای قطعی" در پیش نیست. به عبارت بهتر، با "سندی قابل تفسیر"،"ناظری نامطمئن" و " شرکایی غیر قابل اعتماد" مواجه هستیم که همین موارد، امکان تلقی خوشبینانه نسبت به توافق نهایی را از بین می برد. البته از بین رفتن این تلقی خوشبینانه به معنای جایگزینی آن با تلقی "بازدارنده " نیست،بلکه به معنای اتخاذ نوعی تلقی "محتاطانه و آگاهانه" نسبت به توافق نهایی است.

به نوشته این روزنامه جناح راست: اگر توافق نهایی احتمالی میان ایران و اعضای 1+5 را به عنوان " واقعه ای قطعی و غیر قابل تغییر" در سیاست خارجی، اقتصاد و سیاست داخلی خود محسوب شود، با هرگونه تغییری در راهبرد، رفتار و حتی گفتار طرف مقابل ایران دچار آشفتگی خواهد شد. در چنین معادله یا ضریب آسیب پذیری ایران در برابر آمریکا و حتی دیگر اعضای پنج به اضافه یک که به صورت بالقوه توان بر هم زدن توافق نهایی را دارند، افزایش خواهد یافت.

رسالت تاکید کرده: در حوزه اقتصاد و سیاست داخلی نیز باید این احتمال را در نظر قرار داد که توافق هسته ای5 قابلیت ابطال و نقض دارد. تکیه بر اصل ابطال پذیری یا نقض توافق صورت گرفته مکان خواهد داد تا آن را مبنایی برای ایجاد ساختارهای جدید قرار ندهیم. این توافق می تواند حکم سیمانی خوب یا نمایی زیبا برای ساختار اقتصادی را داشته باشد اما نمی تواند حکم فندانسیون و شالوده یک ساختار جدید را ایفا کند!

مازیار خسروی در مقاله ای در <link type="page"><caption> شرق </caption><url href="http://sharghdaily.ir/News/70159/تهران-پارلمان-دارد-" platform="highweb"/></link>نوشته: مهم نیست كه وزن واقعی مخالفان توافق در افكار عمومی چقدر است و اینان با این صدای رسا، چند نفر را نمایندگی می‌كنند. مهم این است كه اكنون آنچه دیپلمات‌ها، پشت درهای بسته می‌گویند و سپس روی كاغذ می‌آورند دیگر «راز مگو» نیست و سهم ما فقط دیدن عكس‌های یادگاری این دبیر با آن كمیسر و اظهارنظر در مورد مدل لباس و جلو و عقب‌رفتن شال رنگ‌رنگ...حق دارند جواد كریمی‌قدوسی و روح‌الله حسینیان وقتی پا را در یك كفش كرده و به اصرار و تكرار می‌خواهند آنچه در وین بر سر آن توافق شد به بهارستان بیاید و تأیید بگیرد.

به نوشته دبیر بخش سیاسی این روزنامه: رای دهندگان به حسن روحانی هم حق دارند. یك دهه از زمانی می‌گذرد كه حسن روحانی در رأس تیمی كه اكنون نیز شاكله هیأت مذاكره‌كننده هسته‌ای ایران را تشكیل می‌دهد پای سندی امضا گذاشت كه در زمان خود منطقی‌ترین تصمیم ممكن بود. آنچه در سال ٨٣ رخ داد جز با تأیید شورای امنیت ملی و مقامات ارشد نظام ممكن نبود؛ این را هم آن روز همگان می‌دانستند و هم امروز.

هركس كه دلواپس است با گردن فراز و صدای رسا پیش چشم افكار عمومی از دلایل مخالفتش بگوید و البته از راه‌حل جایگزین مطلوبش. ایضا موافقان نیز باید برای رأی‌شان دلیل و برهان بیاورند. تنها در این صورت است كه هركس با تمامی وزن خود به میدان می‌آید و ناگزیر از پرداخت هزینه‌ سیاسی تصمیم خود خواهد بود. آن هم در سالی كه موكلان باید در مورد كارنامه وكیلان به داوری بنشینند. تهران یك قرن است كه پارلمان دارد. مستأجران صندلی‌هایش همیشگی نیستند، كرسی‌هایش چرا.

مگر هاشمی خودش روستایی نیست

احسان مازندرانی در مقاله ای در <link type="page"><caption> فرهیختگان </caption><url href="http://farheekhtegan.ir/?nid=1727&pid=1&type=0" platform="highweb"/></link>به مسایلی پرداخته که باعث شده این روزها مخالفان حملات خود را به هاشمی رفسنجانی افزایش داده اند. به خصوص آن جا که گفته «بعضی‌هایشان انقلابی بودند و وقتی که ســختگـیری‌های حکومتی زیاد شد، دیگر ادامه ندادند. بعضی‌ها هم اصلا آن موقع‌ها نبودند و در کوچه‌های روســـــــتاهای‌شان می‌گشــــتند، ولی الان آمده‌اند و انقلابـــی‌ شده‌اند.»

نویسنده مقاله با اشاره به این که رهبران فکری معنوی و عملیاتی انقلاب بهمن ۵۷ تعداد اندکشان زاده پایتخت یا شهرهای مهم بودند و بیشتر روستازادگان آیا مراد رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام «تحقیر» همه روستاییان موجود در ایران بوده یا انتقاد از «عده‌ای»؟ آن «عده» کیستند؟

پاسخ نویسنده سرمقاله فرهیختگان این است که: مخالفان امروز آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی همگی دارای یک تفکر و ایدئولوژی مشترک در بینش و روش خود هستند و آن هم انسداد توسعه و پیشرفت است. دگماتیسم خاصی که بر تفکر این جریان حاکم است هرگونه نوسازی، رشد و صنعتی شدن را برنمی تابد و به آن حمله می‌کند و اصولا با سر سازگاری ندارد. مخالفان سنتی توسعه در ایران با دیپلماسی نرم، اقتصاد آزاد، تکنولوژی‌های نوین ارتباطی، تجانس فرهنگی، همگرایی مذهبی و بسیاری از پارامترهای جهان مدرن سر ناسازگاری دارند.

شهر بی دفاع

احمد حکیمی‌پور در مقاله ای در <link type="page"><caption> شرق </caption><url href="http://sharghdaily.ir/News/70115/تهران-شهر-بی%E2%80%8Cدفاع" platform="highweb"/></link>نوشته: امروز تهران تبدیل به شهری بی‌دفاع شده است که مافیای ساخت‌وساز، مسکن و تجاری‌سازی به‌خاطر ارزش افزوده سرسام‌آور این بخش، تهران را عرصه تاخت‌وتاز خود قرار داده‌اند. سرمایه‌گذاران این عرصه از دورزدن ضوابط برای رسیدن به سود هیچ ابایی ندارند و حتی باغات و بافت‌های تاریخی تهران را مورد تعدی قرار می‌دهند. باید هم‌صدا با این نماینده تهران هشدار داد که تهران دیگر در زمینه ساخت‌وساز به اشباع رسیده است.

این عضو شورای شهر تهران معتقد است: تهران به‌عنوان پایتخت ایران برای حل‌وفصل مسائلش نیازمند عزمی ملی است و تنها شورای شهر و شهرداری تهران نیستند که در این زمینه وظیفه دارند. خوشبختانه امروز مردم نسبت به گذشته حساسیت بیشتری درباره محل سکونت خود پیدا کرده‌اند و در موضوعاتی نظیر تجاوز به مشاعات شهری درگیر می‌شوند. همین موضوع نشان می‌دهد مردم خواهان مشارکت اجتماعی و همکاری در زمینه حل مشکلات شهر هستند.

و خلاصه این که: برنامه پنج‌ساله دوم شهر تهران می‌گوید به‌جز فعالیت‌های زیرساختی چون گسترش حمل‌ونقل عمومی به‌ویژه مترو، اقدامات شهرداری تهران بیشتر باید با رویکرد فرهنگی و اجتماعی، به سوی گسترش امکانات شهرنشینی و ایجاد تعادل و توازن در دسترسی به امکانات برود. امیدواریم در پایان این برنامه پایتخت ایران توانسته باشد از مشکلات خود کم کند و تبدیل به شهری برای سکونت با آرامش شهروندان شود.

ولی من دوستش دارم

مریم سمیع زادگان در مقاله ای در <link type="page"><caption> شهروند </caption><url href="http://shahrvand-newspaper.ir/news:nomobile/main/39582/اصلا-بگو-دیوانه%E2%80%8Cام" platform="highweb"/></link>نوشته: تو راست می‌گویی، اینجا جای مناسبی برای زندگی نیست. هوایش آلوده است، ترافیک دارد. آدم‌هایش هزار رنگ‌اند، هزار چهره دارند. اما من ایرانم را دوست دارم. هنوز اینجا بهانه دارم. وسط همین دود، همین هوای آلوده، همین ذرات معلق. توی همین ترافیک ماشین‌ها و آدم‌ها، هنوز ذوق و بهانه دارم برای بودن. برای لبخند زدن، برای زندگی کردن. کاش می‌شد، فرصتی دست می‌داد، شبی نصفه شبی وقت می‌گذاشتیم برای هم، می‌نشستیم زل می‌زدیم توی چشم‌های هم. از رفتن‌هایمان حرف می‌زدیم.

به نوشته این نویسنده: سال به سال که گذشت، ریشه‌هایش که عمیق‌تر شد، سخت است از صفر شروع کردن. زبان جدید، فرهنگ جدید، آی دی جدید، شاید حتی اسم تازه. سخت است. تحمل سکوت شهرت سخت است. سکوت شهرت دیوانه‌ام می‌کند. دلم سر و صدا می‌خواهد. ترافیک می‌خواهد. اصلا بگو من دیوانه‌ام. من ترافیک اینجا را دوست دارم، اینجا زندگی در جریان است. مردمِ شهرت را دوست ندارم. دلم می‌خواهد کنار مردمی زندگی کنم که خوب نیستند، ولی غریبه هم نیستند.

در توصیف علت ماندگاریش نوشته: اینجا دوستانم را دارم، پدرم، مادرم، فامیلم. دوستانی که دوستشان دارم. دوستانی که دوستم دارند. کسانی که وقتی دلم گرفت مرهم دلم می‌شوند. کنارشان آرام می‌گیرم، آرام می‌شوم، آرامم می‌کنند...ایرانم را دوست دارم، پیوند من با ایران پیوند دل است، می‌فهمی؟... نه، می‌دانم خیلی از حرف‌هایم برایت مفهوم نیست، خانه، وطن، شهر، زبان، دل. چه واژه‌های نامفهومی. حق داری، زبانت دیگر زبان من نیست. ایران هویت من است. من ایرانی‌ام، اجازه بده ایرانی بمانم...

١٧ مرداد و خبرنگاران بی‌تشكل

بدرالسادات مفیدی در یکی از چند مقاله ای که امروز درباره روز خبرنگار در روزنامه ها نوشته شده تاکید کرده: در این سال‌ها جامعه مطبوعاتی كشور سختی‌هایی را متحمل شده كه این تجلیل هیچگاه نتوانسته مرهمی بر دل آسیب‌دیده‌اش باشد؛ سختی‌هایی از قبیل ناامنی شغلی و بیكاری‌های دوره‌ای ناشی از توقیف و تعطیلی‌های مكرر مطبوعات، پایین بودن سطح دستمزدها در مقیاس جهانی حرفه خبرنگاری و نیز مقیاس داخلی با سایر مشاغل مرتبط (حال آنكه به دلیل پرمخاطره بودن و استرس‌زایی حرفه خبرنگاری، چند سال پیش این حرفه مشمول مشاغل سخت و زیان‌آور قرار گرفت.

دبیر انجمن صنفی روزنامه نگاران پس از برشمردن کمبودهای صنف روزنامه نگار بدان جا رسیده که از همه مهم‌تر عدم برخورداری از چتر حمایتی تشكل صنفی مربوطه یعنی «انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران» به دلیل پلمب ساختمان آن در سال ٨٨ به دستور دادستان وقت سعید مرتضوی.

در انتهای مقاله <link type="page"><caption> اعتماد </caption><url href="http://www.etemadnewspaper.ir/Default.aspx?NPN_Id=215&PageNO=16" platform="highweb"/></link>آمده: در این روز پراهمیت برای جامعه مطبوعاتی كشور كمترین انتظار از آقای روحانی عمل به وعده دو سال پیش ایشان مبنی بر بازگشایی انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران است تا بلكه در سایه فعالیت این انجمن بخش بزرگی از مطالبات خبرنگاران پاسخ داده شود.

آیدین سیار سریع در صفحه طنز <link type="page"><caption> بی قانون</caption><url href="http://ghanoondaily.ir/News/56809/این-حقوق-ما-چی-شد-آقای-اوباما؟" platform="highweb"/></link> نامه ای نوشته به بارک اوباما رییس جمهور آمریکا که چنین شروع می شود: جناب اوباما! همان‌طور که می‌دانید ما (جمعی از طنزنویسان و روزنامه‌نگاران حافظ منافع غرب) ‌سال‌هاست از غرب کمک‌های مالی دریافت می‌کنیم و این مسئله به یک رویه در سیاست‌های کلی ایالات متحده تبدیل شده و منحصر به این دولت یا آن دولت نیست. الان شما پیش آقای بیل کلینتون هم اسم ما را ببرید و بگویید سیارسریع یا مرعشی لبخندی می‌زند و می‌گوید «اوه! چمدان! دلار! آی ریممبرد!» که این نکته موید سابقه طولانی ما در امر خطیر جیره خواری است. با این حال متاسفانه با شروع دور آخر مذاکرات به یکباره و بدون هیچ توضیحی ارسال چمدان‌ها قطع شد و موجی از حیرت جامعه مطبوعاتی را فراگرفت.

طنز نویس ادامه داده: آقای اوباما! مگر ما چه گناهی کردیم؟ کم به ساز شما رقصیدیم؟ گفتید از توافق هسته‌ای و دولت یازدهم حمایت کنید، ما هم حمایت کردیم. گفتید علیه نیروهای دلسوز، مومن و متعهد چیز بنویسیم تا مردم از ابعاد توافق هسته‌ای با خبر نشوند گفتیم چشم! گفتید سایت روزنامه را به جای 12 شب، ساعت یک نیمه شب آپلود کنیم سر جوانان گرم شود تا شب ها دیر بخوابند و به فساد کشیده شوند، اطاعت امر کردیم. با این حساب قطع کردن جیره چه معنی‌ای می‌تواند داشته باشد؟ آقای اوباما! ما سه ماه است که یک پنی هم دریافت نکرده‌ایم. وقتی هم که به دفتر مدیرمسئول آقای نیکویی مراجعه می‌کنیم ایشان که فردی مومن، دلسوز و متعهد است به سمت ما منگنه پرتاب می‌کند و با فریاد می‌گوید: «برین از همون غرب جونتون حقوق بگیرین!» حقیقتا ما کمی سردرگم شده‌ایم.

طنزنویس صفحات بی قانون افزوده: آقای پرزیدنت! ما دیگر به این شکل نمی‌توانیم ادامه دهیم. عدم پرداخت حقوق یک ماه، دو ماه ... نه دیگر سه ماه. آمریکا تا کی می‌خواهد به کارشکنی‌های خود ادامه دهد؟ تا کی خلف وعده؟ تا کی دبه؟ ما از کجا بیاریم زندگی کنیم؟ ا

شهرام شهید‌ی در ستون طنز <link type="page"><caption> شهروند </caption><url href="http://shahrvand-newspaper.ir/news:nomobile/main/39579/نمایشگاه-صنعت-خبرنگاری-" platform="highweb"/></link>زیر عنوان نمایشگاه صنعت خبرنگاری، این نمایشگاه را چنین توصیف کرده: در بخش مسئولان نمایشگاه از وسایل و تجهیزاتی که یک خبرنگار امروزی برای حفاظت از خودش به آنها نیاز دارد رونمایی کردند. طبق آخرین تحقیقات موسسه خبرنگارشناسی روسیه در سنت پترزبورگ، نیاز خبرنگار امروز از کاورهای رنگی مخصوص و کارت خبرنگاری و کلاس‌های تندنویسی فراتر رفته و به سمت تجهیزات دفاعی گرایش پیدا کرده. مثلا وسایلی از قبیل سپر، کلاهخود، جلیقه ضدگلوله، کفش ضدمین، اسپری فلفل (البته اگر گروه‌های مخالف خبرنگاری زودتر تصاحبش نکرده باشند) شوک‌های برقی و…

به نوشته این طنزنویس در بخش یادبود و سخن بزرگان سخن بزرگان جهان در مورد خبرنگاران روی تابلوهای نفیسی نوشته و در معرض دید بازدیدکنندگان قرار گرفته بود. از آن جمله:

ولادیمیر پوتین: مگه هنوز نسل اینها منقرض نشده؟‌ای باباااااا... مدودوووووووووف!

باراک اوباما: ادوارد اسنودن آتیش به جونت بیفته الهی.

بنیامین نتانیاهو: خبرنگار خوب خبرنگار مرده است!

نلسون ماندلا: هر صبح در آفریقا دو نفر برای بقا می‌دوند. خبرنگار برای فرار و شیر برای شکار خبرنگار!

اسفندیار رحیم‌مشایی: خبرنگار یا بهاری است یا موعد برگریزانش رسیده!