چهره‌های انتخابات ۲۰۱۵ بریتانیا؛ اد میلیبند رهبر حزب کارگر

زمانی که اد میلیبند در سال ۲۰۱۰ برای رهبری حزب کارگر نامزد شد، کمتر کسی برایش شانس پیروزی در مقابل برادرش دیوید قائل بود، اما او با اختلافی اندک، توانست جای گوردون براون، نخست وزیر پیشین را به عنوان رهبر حزب کارگر بگیرد.

او امیدوار است با اتکا به سابقه‌اش در مبارزه‌ علیه منافع شخصی و گروهی، در انتخابات عمومی ۲۰۱۵ به پیروزی برسد.

(صفحه ویژه انتخابات بریتانیا)

آقای میلیبند فرزند فیلسوف معروف مارکسیست، رالف میلیبند است. دوران کودکی‌اش در شمال لندن گذشته و بعد در دانشگاه آکسفورد و مدرسه معتبر اقتصاد لندن (LSE) تحصیل کرده است.

بعد از یک دوره کوتاه کار به عنوان خبرنگار تلویزیونی، به عنوان پژوهشگر برای هریت هرمن (معاون فعلی حزب کارگر که در آن زمان معاون گوردون براون وزیر دارایی دولت در سایه بود) مشغول به کار شد و گفته می‌شود گوردون براون او را به دلیل مهارتش در محاسبات و تحلیل آماری به تیم خود برد.

پس از آنکه حزب کارگر دوباره در سال ۱۹۹۷ به قدرت رسید، او مشاور مخصوص گوردون براون، وزیر دارایی شد. در آن زمان رقابت شدیدی بین وزارت دارایی و دفتر نخست‌وزیر تونی بلر در جریان بود، جایی که دیوید برادرش، در عمل به عنوان رئیس دفتر سیاست‌گذاری نخست‌وزیر کار می‌کرد.

اد میلیبند در سال ۲۰۰۳ برای یک فرصت تحصیلی یک ساله به دانشگاه هاروارد رفت و در سال ۲۰۰۵ از حوزه دانکاستر شمالی که به طور سنتی در اختیار حزب کارگر است به عنوان نماینده پارلمان انتخاب شد.

سپس به کابینه پیوست و بین سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰ معاون انرژی و تغییرات اقلیمی وزیر محیط زیست بود.

او در این سمت بریتانیا را به کاهش ۸۰ درصدی (به جای ۶۰ درصد) تولید گازهای گلخانه‌ای تا سال ۲۰۵۰ متعهد کرد، از این رو بین فعالان محیط زیست بسیار محبوب شد.

پس از اینکه حزب کارگر در انتخابات سال ۲۰۱۰ شکست خورد او کارزار انتخاباتی خود را برای ریاست حزب کارگر شروع کرد هرچند که برادرش دیوید به عنوان بخت اول رهبری حزب قلمداد می‌شد.

او از حمله به عراق انتقاد کرد و خواستار وضع مالیات پنجاه درصدی برای کسانی شد که بیش از سالی ۱۵۰ هزار پوند درآمد دارند و به این ترتیب نظر سنت‌گرایان حزب کارگر و کسانی را که از دوران بلر-براون سرخورده بودند به خود جلب کرد و با فقط ۱.۵ درصد رای بیشتر رقابت را از برادرش برد.

محبوبیت او در بین اتحادیه‌های صنفی سبب شد رسانه او به لقب "اد سرخ" بدهند. از آن پس او سعی کرده حوزه عقیدتی متمایز و تازه‌ای برای حزب کارگر تعریف و تثبیت کند و یکی از شاخصه‌های سنتی این حزب یعنی افزایش دستمزدها را با موضع سختگیرانه‌تری در قبال قوانین مهاجرت و خدمات بهزیستی دولت ترکیب کند.

او بارها به دلیل اینکه از نظر اجتماعی کم‌عرضه و "عجیب و غریب" است با استهزا روبرو شده است. پاسخ او به این مسئله اینگونه بوده است: "اگر سیاستمداری می‌خواهید که فکرش این باشد که یک عکس خوب مهمترین چیز است، به من رای ندهید."

او فراموش کرد در سخنرانی مهمش در اجلاس حزب کارگر به کسری بودجه بریتانیا اشاره کند و این کمکی به تقویت جایگاه او در نظر رای دهندگان نکرد.

اما از طرف دیگر در مسائلی مثل قیمت برق و گاز و بنزین، استراق سمع غیرقانونی تلفنی برخی رسانه‌ها و موضع‌گیری علیه منافع شخصی و گروهی تحسین عده‌ای را برانگیخته است.

حزب کارگر روی توانایی او در انتقال دو پیام مهم به رای دهندگان حساب می‌کند: یکی اینکه حزب کارگر است که می‌تواند ضامن حفظ نظام بهداشت و درمان بریتانیا (NHS) باشد و دیگر اینکه فقط این حزب است که می‌تواند کاری کند همه اقشار از فواید احیای اقتصادی بریتانیا، بعد از رکود شدید سال ۲۰۰۸، بهره‌مند شوند.