روزنامه های تهران: لبخند ظریف به ترفند مخالفان برجام

روزنامه های صبح امروز تهران، دوشنبه ۲۳ شهریور در صفحات اول خود به مذاکرات کمیسیون برجام مجلس پرداخته، ادعاهای هیات مذاکره کننده پیشین هسته ای و پاسخ ظریف و صالحی در رد آن ادعاها را با اهمیت دیده اند، در حالی که کیهان گفته های سعید جلیلی را مستدل خوانده،‌ روزنامه های مختلف با چاپ مقالاتی این گفته ها را به جهت دفاع از کارنامه منفی دولت پیشین تلقی کرده اند.

تاکتیک جدید مدعیان

آفرین چیت ساز اول در سرمقاله <link type="page"><caption> ایران</caption><url href="http://iran-newspaper.com/?nid=6027&pid=1&type=0" platform="highweb"/></link> به کمیسیون برجام مجلس که این روزها خبرساز شده اشاره کرده و نوشته تاکتیک جدید مدعیان این است که انگار برجام به تحریم ها پایان نمی دهد. ترفندی که باید از آن پرده برداری کرد.

به نوشته این مقاله: مخالفان دولت با تردستی سعی دارند برای به کرسی نشاندن این ادعای حزبی خویش از حرف برخی از بزرگان نظام وام بگیرند، به گونه‌ای که سخنگوی این تیم دیروز به مصادره سخن مراجع بالای نظام مبادرت کرد اما پیداست میان دغدغه رهبر مبنی بر برچیده شدن بساط تحریم با ذهنیت سیاسی افرادی که خود سبب‌ساز این تحریم‌های ظالمانه بوده‌اند، تفاوت فاحش وجود دارد.

سرمقاله روزنامه دولت به این جا رسیده که: ظرف دوسال مذاکره هسته‌ای همه طرف‌های مخالف و موافق، نظاره‌گر این واقعیت بودند که تیم روحانی هدف اول و منزل آخر مذاکره را برچیدن دیوار بلند تحریم قرار داده. همان تحریم ها که قدرت شورای امنیت در مهندسی الگوی هوشمند آن از تیم کارشناسان امنیتی، حقوقی و مالی بهره جست، به گونه‌ای که همه منافذ و مجاری ارتباط ایران با بازارهای جهانی و شبکه‌های مالی و اقتصادی را مسدود کرد و دولتمردان پیشین در همه آن مدت از واهی بودن تحریم ها گفتند.

مهدی نیاکی در سرمقاله <link type="page"><caption> ابتکار</caption><url href="http://www.ebtekarnews.com/18625-سرانجام-«برجام»-و-مخالفانش.html" platform="highweb"/></link> درباره حضور تیم مذاکره کننده پیشین هسته ای در کمیسیون ویژه بررسی برجام نوشته این آن ها می کوشند تلویحا یا تصریحا آشکار کنند این است که متن توافق هسته ای وین چندان خسارت خیز و سرشار از خدشه است که زیانهایش بر فوایدش مرجح است. اعضای تیم مذاکره کننده پیشین به خوبی می دانند که بررسی و تصمیم گیری درباره پرونده هسته ای به مثابه یکی از بی سابقه ترین چالش های دیپلماتیک، همواره توسط مسئولان عالی کشور و نهادها و چهره های نخبه و ورزیده امنیتی و نظامی و سیاسی صورت گرفته است.

نویسنده این مقاله یادآور شده که: اما کسانی که شش سال پرونده هسته ای را در اختیار داشته اند امروز به نقد متن توافق اخیر بسنده کرده اند. به راستی شایسته نیست آنان بخشی از این فرصت را به ارائه گزارشی از فعالیت ها و دستاوردهای دوران شش ساله اختصاص دهند تا هم افکارعمومی با کوشش های این تیم در آن دوره آشنایی یابند و هم محملی برای قیاس منطقی و تخصصی فراهم گردد؟

سرمقاله ابتکار با تایید حق مجلس و همه شهروندان برای نقد و بررسی متن توافق نوشته اما این نقد بدون آگاهی از وضعیت پرونده و اطلاع از دستاوردها و اندک و بسیارهای آن در دوره پیشین ممکن نیست. املای نانوشته البته غلط ندارد. اما به محض اقدام، می توان هر فرد یا گروهی را متهم به انواع کوتاهی ها نمود. مگر آنکه اعضای تیم پیشین مذاکرات، با ارائه گزارشی از کارنامه خود و ایجاد امکان مقایسه ای منطقی، نشان دهند نقدشان به خاطر مسایل گروهی نیست.

این شورای نگهبان است

<link type="page"><caption> کیهان</caption><url href="http://kayhan.ir/fa/issue/528/2" platform="highweb"/></link> در ادامه حملات روزهای اخیر خود به رییس جمهور حسن روحانی امروز در سرمقاله خود به سخنان وی درباره اختیارات شورای نگهبان اشاره کرده و ضمن رد نظر او نوشته روحانی خود حتما به قانون اساسی کشورمان التزام عملی داشته و سیستم انتخاباتی ذکر شده در قانون اساسی را قبول داشته و بر نظارت استصوابی شورای نگهبان هم عملا تأکید داشته‌ که خود را نامزد انتخابات کرده و در نهایت هم رئیس جمهور شده‌است؛ چرا که اگر غیر از این ‌بود و او به پروسه انتخابات کشورمان که نظارت استصوابی شورای نگهبان بخش جدایی ناپذیر آن است، اعتقادی نمی‌داشت نباید خود را نامزد انتخابات می‌کرد.

در ادامه مقاله این شورا نگهبان است آمده: نقض مستمر قانون اساسی در گفتار و کردار دولتمردان محترم، از ارسال نکردن لایحه برجام به مجلس گرفته تا هجمه به نظارت استصوابی شورای نگهبان، فایده‌ای جز بی‌اعتمادی مردم به دولت نداشته و در تحلیلی نهایی دود آن به چشم دولتمردان هم خواهد رفت.

در پایان مقاله آمده: انتظار می‌رود دولت به جای پرداختن به این امور حاشیه‌ای و خدشه‌افکنی در وظایف قانونی ارکان تعریف شده نظام، در جهت تحقق وعده‌های به کرات داده شده خود از جمله بهبود وضعیت اقتصادی و معیشتی مردم گام بردارد؟

دو اشتباه تاریخی هاشمی

یک روز بعد از انتشار سخنان تازه هاشمی رفسنجانی که در آن روحانیون را فریب خورده در حمایت از بنی صدر و احمدی نژاد خوانده بود، <link type="page"><caption> جوان</caption><url href="http://javanonline.ir/fa/news/739816/2-اشتباه-هاشمي-در-تأييد-بني%E2%80%8Cصدر-و-احمدي%E2%80%8Cنژاد" platform="highweb"/></link> روزنامه سپاه پاسداران در مقاله ای نوشته البته رییس مجمع تشخیص مصلحت نظام چندین بار در تاریخ انقلاب اشتباه كرد. از پنج مورد تلاش ناموفق انتخاباتی كه به خاطر جایگاه او، خسارتی به حساب میآمد، می گذریم و حمایت‌های او از محكومان مالی و امنیتی قوه قضائیه را هم نادیده میگیریم، رفتارش در فتنه ۸۸ را هم به دیده اغماض بنگریم، اما از اشتباهات او درباره بنیصدر و احمدی نژاد نمی توان گذشت.

به نظر روزنامه جوان درباره بنی صدر، این اشتباه هاشمی بود كه صلاحیت جلال الدین فارسی را وقتی وزیر کشور بود تایید کرد و چون وی ده روز مانده به انتخابات توسط آیت الله خمینی از گردونه مبارزات خارج شد، این به رأی آوردن بنی صدر در نخستین دوره ریاست جمهوری اسلامی منجر شد.

روزنامه سپاه نوشته: اما اشتباه هاشمی درباره احمدی نژاد این بود كه راه او برای ورود به قدرت را هموار كرد. هاشمی و همفكرانش بارها احمدی نژاد را به عوام‌فریبی و سوار شدن روی موج احساسات مردمی متهم كرده‌اند. صرف نظر از اینكه این سخن درست است یا نه، سه بار اعطای جایزه استاندار نمونه به احمدی نژاد در دولت هاشمی جز به خاطر همین رفتارهای عوام‌خواهانه یا عوامگرایانه نبوده است و باید گفت كه اصلیترین عامل ورود احمدی نژاد به قدرت، خود هاشمی بوده است.

آب كارتی درقم

غزل حضرتی در گزارشی در <link type="page"><caption> اعتماد</caption><url href="http://www.etemadnewspaper.ir/Default.aspx?NPN_Id=246&PageNO=13" platform="highweb"/></link>، شهر قم را چنین توصیف کرده: دبه‌های سفید كوچك و بزرگ، ‌بیشتر از هر چیزی در خیابان‌های شهر خودنمایی میكنند. زنان و مردان حتی بچه‌ها، ‌در ساعات مختلف روز، ‌دبه به دست، ‌در راه باجه‌های خرید آب (آبسارها) هستند تا آب بخرند؛ ‌آبی كه شور نباشد. در میانه‌های روز، ‌داغی هوا، ‌خیابان را خلوت كرده.

با این مقدمه گزارشگر اضافه می کند بحران آب همه شهرهای كشور را گرفته و كوی و برزنی باقی نمانده كه از مشكلات كم آبی در امان مانده باشد. روزی، ‌آب تهران، ‌جزو گواراترین آب‌ها محسوب میشد و مردم شهرهای دیگر، ‌آرزوی داشتن و نوشیدن آب تهران را داشتند؛ ‌آبی كه در حال حاضر، ‌به اندازه‌ای از گوارا بودن دور شده كه خیلی از تهرانیها، ‌زحمت خرید دستگاه تصفیه آب را به خود میدهند تا پیشگیری كرده باشند از دوا و درمان‌های آتی. در میان شهرهای بزرگ كشور، بعضی شهرها هم هستند كه از قدیم‌الایام به ناگوارا بودن آب‌هایشان معروف بوده‌اند.

به نوشته اعتماد: ‌قم، ‌شهری است كه بعد از جاذبه‌های گردشگری زیارتی، ‌به آب شورش معروف بوده؛ آبی كه قرار بود و هست تا ابد شور بماند.

مسافرکش های خانه به دوش

<link type="page"><caption> شهروند</caption><url href="http://shahrvand-newspaper.ir/news:nomobile/main/43225/خانه-به-دوشان-مسافرکش" platform="highweb"/></link> در گزارش اصلی خود از گروه هایی خبر داده که اتومبیل های مسافرکش را در تهران می رانند و مناطق شهر را بین خود تقسیم کرده اند و از زبان آنان از وضعیتشان می نویسد که نشان می دهند مهاجران از شهرهای دور هستند در یک گوشه بجنوردی ها در گوشه دیگر مردمان شهرهای دور دیگر با لهجه های مختلف می گویند که از سر ناچاری و بیکاری به تهران آمده اند تا قوت خانواده را فراهم کنند.

به نوشته این گزارش مهاجرت از شهرهای دیگر به تهران برای کار، پدیده جدیدی نیست. سال‌هاست که افراد در قالب مشاغل مختلف، از مناطق دور و نزدیک برای پیدا کردن فرصت شغلی به سمت شهرهای بزرگ سرریز می‌شوند. آنها می‌آیند، کار می‌کنند و برمی‌گردند. به گفته جامعه‌شناسان، این همان بیکاری پنهان است، شاید در گذشته موارد آن کمتر بوده اما حالا با سخت‌تر شدن شرایط زندگی در شهرهای دیگر به‌ویژه مناطق محروم، آمارش نسبت به قبل افزایش پیدا کرده.

در ادامه گزارش شهروند از زبان نیره توکلی جامعه‌شناس آمده بحران‌های اجتماعی و زیست‌محیطی مانند خشکسالی که چند سالی است گریبان کشاورزان را گرفته و منجر به نابودی زمین‌هایشان شده، در تشدید این پدیده نقش دارند، اما به‌هرحال دلیل اصلی که منجر به این نوع مهاجرت‌ها شده، رکودی است که در صنایع و مشاغل وجود دارد، وقتی تمام منابع و حرفه‌ها در برج‌سازی و ساختمان‌سازی خلاصه شده، دیگر نمی‌توان انتظار کارآفرینی داشت، ما در همین تهران هم با اشباع بازارها و مراکز تجاری مواجه است.

نیمه پر لیوان

محمدجواد حق شناس از یک کنسرت در کاخ نیاوران خبر داده که در رسانه‌های جدی بازتاب مثبتی نداشت اما حرکت ابتکاری و اتفاقی بی‌سابقه اما نه در دیگر کشورها که در مکان‌های تاریخی برجسته جهان به اجرای موسیقی زنده و با حضور ده‌ها هزار علاقه‌مند به این هنر ارجمند برگزار می شود.

به نوشته این استاد دانشگاه: گرد هم آمدن نزدیک به پنج هزار تن از علاقه‌مندانِ گونه‌ای موسیقی در فضایی سرباز با کمترین حاشیه پدیده‌ای تازه است که هیچ کدام از متولیان امر حاضر به پذیرش برخی مخاطرات احتمالی نبوده و نیستند. آیا وزارت کشور مجوز چنین حرکتی را در میدان‌های بزرگ شهر یا حتی بوستان‌های شهری می‌دهد یا شهرداری تهران که چندی پیش تا مرز تعطیلی کامل آموزش موسیقی در فرهنگسراها پیش رفته بود.

مقاله روزنامه <link type="page"><caption> ایران</caption><url href="http://iran-newspaper.com/?nid=6027&pid=1&type=0" platform="highweb"/></link> به این جا رسیده که: اگر از این حرکت مشفقانه توأم با تهور که برای تفریح سالم شماری از جوانان تدارک دیده شد قدردانی نشود؛ پس چه توقع از سازمان‌هایی که به بهانه‌های مختلف این امکان را از مردم‌مان بویژه جوانان عزیزمان سلب می‌کنند؟

علی میرفتاح از نسخه پزشکی در مشهد خبر داده که در آن برای بیمار دو البوم موسیقی تجویز شده است و افزوده من از این ها نشانه های امیدوار کننده در می یابم. امیدوار به این كه نسل جدید قضات و اطبا، سودای خرق عادت در سر دارند و عنقریب این كارشان به مدیران و معلمان و كارگران و مهندسان و معماران و بناها و نانواها و روزنامه‌نگاران هم سرایت كند.

نویسنده ستون کرگدن تاکید کرده: واقعیت این است كه ما محتاج این‌گونه نوآوری ها هستیم و باید تغییر در روند ملال‌آور وضع موجودمان به وجود آوریم. اینكه همه از روی دست هم كار كنیم و عین هم عین هم پیش برویم جز خستگی و ملال حاصلی برایمان ندارد. نگاهی به معماری كسالت‌بار تهران بیندازید. مایه آبروریزی است از بس كه معماران ادای هم را درآورده‌اند و همدیگر را تكثیر كرده‌اند. بسیار زشت و زننده و حال‌به‌هم‌زن است.

در ادامه مقاله <link type="page"><caption> اعتماد</caption><url href="http://www.etemadnewspaper.ir/Default.aspx?NPN_Id=246&PageNO=16#" platform="highweb"/></link> آمده: باور نمیكنید اگر قاضی حكم به خرید و حفظ كتاب بدهد، محكومینش زودتر راه صلاح و فلاح را پیش میگیرند؟ اصلا بخشی از گرفتاریهای حقوقی و سلامتی ما بابت همین عادت‌های فسادآوری است كه زندگیمان را دربرگرفته. همین تلویزیون‌های متعدد است كه همه را به خود معتاد كرده و حال همه را بد كرده. همین سبك كسالت‌بار زندگی است كه خسته و آزرده‌مان كرده. همین روزنامه‌هاست. كاش ما هم قدری از این ملالت و كسالت فاصله میگرفتیم و كارهای نوآورانه میكردیم و عادت‌های بد و خسته‌كننده روزنامه‌نگاری را ترک میكردیم.

چرا باور می کنند؟

احمد رضا کاظمی در ستون طنز <link type="page"><caption> شهروند</caption><url href="http://shahrvand-newspaper.ir/news:nomobile/main/43275/وصیت%E2%80%8Cنامه-کوروش-کبیر،-ورژن-2015" platform="highweb"/></link> نوشته: بعد از مرحوم حسین پناهی و خدابیامرز دکتر علی شریعتی، کوروش کبیر هم یکی از فعال‌ترین قصارنویسان فضای مجازی است. اصلا در حالت کلی برای این‌که در این کشور تبدیل به آدم فعالی بشوید، نیاز دارید که با دار فانی خداحافظی کنید. برای مثال همین مرحوم مغفور خواننده دوست‌داشتنی «مرتضی پاشایی»! کافی‌ست وارد یک سایت موسیقی بشوید تا ببینید حالا که ایشان دستش از دنیای خوانندگی کوتاه شده، به‌جایش چقدر در زمینه آهنگسازی و ملودی‌نویسی فعالیت می‌کند.

طنزنویس اضافه کرده: احمدآقا بقال محله دارد با تلفن حرف می‌زند و از پاس نشدن چک طرف‌ شکایت می‌کند: «من باهاس واسه یه تومن پول هر روز به تو زنگ بزنم؟ این... مثقال مال دنیا مگه چقد ارزش داره که بخاطرش داری ... به رفاقت‌مون؟» در این‌جا شما موبایلتان را از جیب در می‌آورید و یک استاتوس می‌نویسید: «مگر این اندک‌ مال دنیا چقدر با ارزش است که به خاطر آن دوستی‌ها را ویران می‌کنید؟ - دکتر علی شریعتی» و در همان لحظه، شیرین ٢٠٠ تا لایک و کامنت به جیب می‌زنید.

البته به نظر من هدف کسانی که این جملات را به بزرگان نسبت می‌دهند کمی قابل توجیه است اما واقعا وضع فازیِ آنهایی که قضیه را باور می‌کنند قابل درک نیست! چطور یک انسان عاقل و بالغ می‌تواند بپذیرد که «آرش کمانگیر» و «کاوه آهنگر» در مورد لزوم یا عدم لزوم بررسی و تصویب برجام در مجلس شورای اسلامی، موضع‌گیری کرده‌اند؟ یا بپذیرد که حسین پناهی در حمایت از کمپین نخرید خودروی صفر شعر گفته؟ آن هم چه شعری؟